Voor dit artikel heeft onze 1e tenor Gerben Goedhardt een interview gehouden met onze bariton Rob Lemmens.
Rob Lemmens heeft sinds 2005 een graf geadopteerd in Margraten. Dit naar aanleiding van een voor hem zeer indrukwekkende trip naar de invasie-stranden van Normandië met zijn vader en zijn zwager. Na deze trip wilde hij de gevallen soldaten eren door een graf te adopteren.
Enkele malen per jaar ging hij naar dit graf van Harold Summers (oa op zijn sterfdag, allerheiligen en kerst) om een bloemetje te leggen en hem te eren.
Dit deelde hij dan op Facebook met een foto, maar meer deed hij er toen niet mee.
Jaren later, kwam hem via oa zijn schoonfamilie ten gehore dat er een graf van een soldaat lag in Margraten waar niks mee gebeurde. Dit ging hem en zijn vrouw erg aan het hart en hij probeerde dus ook dit graf te adopteren. “Deze mensen hebben voor onze vrijheid hun leven gegeven.”
In eerste instantie mocht dit niet, omdat hij al een graf onder zijn hoede had. Toch heeft hij zich hierin vastgebeten. Door het heel slim om de naam van zijn vrouw te zetten, is het toch gelukt om in 2015 het graf van Maurice Swanson te adopteren.
Ongeveer 4 weken nadat de adoptie geaccordeerd was, kregen ze wederom een belletje vanuit Adoptiestichting Margraten. Vanuit Amerika was er een vraag gekomen, of Rob en zijn vrouw de familie van de overleden soldaat wilden ontmoeten. Uiteraard hebben ze dit aanbod direct aangenomen!
In december 2017 heeft de eerste ontmoeting plaatsgevonden. Daarna ook op andere gelegenheden.
De meest indrukwekkende was recentelijk tijdens Memorial Day 2025:
Begin jaar 2025 kregen we bij het koor van Roger en Nicole Schijven van de stichting NAIL een uitnodiging om het Gala-diner in de Schinvelderhoeve ten behoeve van Memorial Day muzikaal op te luisteren. Uiteraard waren we als Landgraafs Mannenkoor enorm vereerd dat wij hiervoor gevraagd werden.
Voor Rob is het natuurlijk fantastisch dat je als zanger van het Landgraafs Mannenkoor je hobby zingen kunt combineren met je geadopteerde soldaten waar hij inmiddels al 20 jaar mee bezig is!
Mede door de contacten en inzet van Rob heeft dit geresulteerd in een prachtig eerbetoon aan ‘zijn’ soldaat.
“Prachtig om hem 80 jaar na zijn dood deze ereplaats te kunnen geven.
Na de prachtige opening hebben wij zowel het Amerikaans als het Nederlands volkslied gezongen, en nog een drietal mooie nummers ten gehore gebracht.
In ieder geval was het voor ons en ook onze Amerikaanse gasten een Memorial Day om nooit te vergeten.” aldus Rob.
Van de stichting hebben wij inmiddels de uitnodiging voor de volgend editie ook ontvangen, daar zij enorm onder de indruk waren van onze muzikale opluistering.
Houd hiervoor onze agenda in de gaten.
Wij vinden het prachtig dat de generatie van Rob en Nicole ook nog begrijpt dat de vrede verkregen is door de inzet van onder andere jongens uit de VS en Canada.
De geopolitieke ontwikkelingen van nu zal dat – laten we hopen van niet- kan dat eens kunnen zijn.
Rob and Nicole treated us to a weekend that showed us how their country honor and show gratitude for what the Americans did for their country so many years ago. I will never forget how we were treated by everyone we met. The names of so many that we met are now etched in my heart and prayers for them a daily reminder of their kindness.
Ik ben geen lid meer van het koor, omdat door problemen met mijn gezondheid ( nasleep Darmkanker ) niet meer gaat.
Sinds Januari ben ik nu samen met mijn broer lid van de vrienden.
En ook ik heb een graf in Margraten waar we al behoorlijk jaren af en toe een bloemetje heen brengen.
Een oom van mij was Tuinman op het Kerkhof, en woonde pakweg zo’n 2 kilometer van het Kerkhof.
En als we met ons gezin daar op bezoek waren in het weekend, liepen wij naar het Ereveld.
Onze oom liet ons dan graven zien met bijzondere verhalen, en daar sta je dan als manneke van 8a9 jaar.
Ik heb er thuis foto’s van, en toen ik ouder was wilde ik ook wat terug doen.
Ik heb er de hobby oorlogshistorie aan over gehouden en heb al behoorlijk wat markante punten bezocht in verschillende landen.
Mijn oom heeft toen in de 80 er jaren geregeld dat ons een graf werd toegewezen, de stichting die er nu is was er toen nog niet.
Dus ik kan het verhaal van Rob zeker onderstrepen, en het is heel belangrijk dat we deze militairen blijven eren.
Vooral op het moment dat er geen getuigen meer uit die tijd zijn, dat is nu mijn drijfveer over 10 a 15 jaar moeten wij de verhalen levend houden.
Groetjes Jo Mulders